beetje boos, dat kan, maar het moet leuk blijven

Waarom nu precies door mij hier neergezet wordt deze foto van voorjaarsuien, spring onions heb ik van de verkoop site, dat weet ik niet precies maar iedereen weet dat je van uien schillen tranen in je ogen kunt krijgen en dat lukt mij persoonlijk zeer maar dan ook zeer zelden, eigenlijk nooit, misschien dat er een lezer is die overvallen wordt door de opstijgende uiendampen en gaat janken, ik ben het niet. Echte traantjes zijn het uiteraard niet maar tóch. Overigens kunnen mensen om diverse redenen huilen gaan, ik heb het dikwijls gewild maar niet gedaan en alleen mijn kaken vertelden mij dat ik en andere weg voor mijn emoties kende, ik kan mij slechts herinneren dat de herkenning van ons land als eenheid mij alweer jaren geleden tot tranens toe heeft bewogen en dat deze emotionaliteit geheel van mijzelf was en met verdriet niets te maken had. Maar toen was mijn leeftijd nog onder de dertig jaren en wist ik in het geheel niet wat er voor positie van mij bijkans geëist zou gaan worden op latere leeftijd, reden waarom ik op het ogenblik nergens aan wil voldoen, en soms ben ik nog wel eens ontroerd door religieuze berichten of herkenningen waaronder het beleven te mijnent van het nieuwe land aan de horizon, ik bedoel Israel, waarvan ik zoveel steun ontving maar waarvan de autoriteiten mij meermalen hebben menen te moeten nemen tenminste met een korrel zout.

Het prettige van religie is dat zondaars worden opgevangen en niet geoordeeld door de massa die alvast een voorproefje wil nemen op een inferno dat nooit komen zal, en vanuit deze gezichtshoek meen ik te hebben begrepen dat partiëel, althans mijn levensgeschiedenis eveneens beschouwd kan worden als een antwoord op de Holocaust, een van de punten die niet dikwijls zichtbaar zijn geweest in mijn bemerken en bestaan maar waar ik uiteraard zeer gevoelig voor ben.

Indien men een antwoord is voor een hele eeuw van verkeerde politieke en militaire provocaties dan gaat men als vanzelf op zoek naar diegenen die daarvan zich wanen de erfgenamen te zijn en dus menen te kunnen doorgaan in de oude ossentrails, en voor het overige zoekt men zich zijn brein en omgeving af naar alternatieve beschouwingen voor die eeuw vol geweld welke de 20e is geweest.



De lezer moge begrijpen dat het niet zozeer een zwakke mens is geweest die sinds de juni oorlog van 1967 zijn bestaan heeft gelid als nu eens opperhoofd hiervan en dan weer heilige koe daarvan, ik heb altijd geweten wat er aan de hand was, wat er van mij van den Hoge verwacht werd en wordt en wie degenen waren die de plannen en de zending welke ik had ontvangen meenden te kunnen dwarsbomen en naar hun hand zetten. Maar de laatste tijd wordt het teveel en ik vermoed dat het gerucht zich reeds verspreid heeft dat ik eveneens een hele slechte mens ben of een nare zieker, wel, ik kan slechts hier opponeren dat ik daar weet van heb maar dat het helaas zo is gesteld dat onder de ziekers en zeikers ik uitverkoren ben als de primus inter pares met als opdracht zoveel mogelijk in de war te sturen van alles wat in de oude bestanden is geraaskald en voor elkaar geprofiteerd, dat ik zo arm ben komt volgens mij omdat ik mij innerlijk nog altijd bepaal tot de Fransiscaanse opdracht welke ik in 1974 te Assisi heb  ontvangen. Of dat laatste zuivere koffie is moet mij nog alijd blijken, ik koester helaas het vermoeden dat dit niet zo is. Goody lieve Bea, goodby lieve jongens en meisjes, goodby die o zo goede broeder Frans en goodby Curia Cattolica.

Voor de Hervorming heeft Sint Fransiscus niet zo'n grote boodschap te brengen en voor het overige geniet ik inmiddels AOW waarmee ik in alle verantwoordlijkheid voor de van mij verwachte functie wil omgaan.